Généralités[modifier | modifier le

Généralités[modifier | modifier le code]

La danse a également inspiré de nombreux poètes et sculpteurs, dont par exemple Jean-Baptiste Carpeaux pour l'Opéra Garnier de Paris
La danse peut être un art, un rituel ou un divertissement. Elle exprime des idées et des émotions ou raconte une histoire. La danse a en général un rapport direct dans l'histoire avec les autres arts (musique, peinture, sculpture, etc.)

Le corps peut réaliser toutes sortes d'actions comme tourner, se courber, s'étirer, ou sauter. En les combinant selon des dynamiques variées, on peut inventer une infinité de mouvements différents. Le corps passe à l'état d'objet, il sert à exprimer les émotions du danseur à travers ses mouvements, l'art devient le maître du corps.

« La danse est le premier-né des arts. La musique et la poésie s'écoulent dans le temps ; les arts plastiques et l'architecture modèlent l'espace. Mais la danse vit à la fois dans l'espace et le temps. Avant de confier ses émotions à la pierre, au verbe, au son, l'homme se sert de son propre corps pour organiser l'espace et pour rythmer le temps »1.
Dans le roman de Joseph Malègue, Augustin ou le Maître est là, Henri Bergson est mis à contribution dans une scène où est soulignée à quel point le philosophe de l'intuition pensait que la danse est liée à ce qu'est en profondeur la beauté féminine.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทั่วไป [แก้ไข | แก้ไขรหัส]เต้นรำยังแรงบันดาลใจในกวีและนี้ รวมทั้งตัวอย่าง Carpeaux ฌ็อง-บาติสต์ไปตั้งอยู่ใจกลาง Garnier เดอปารีสสามารถเต้นรำศิลปะ เป็นพิธีกรรม หรือการละเล่น แสดงความคิดและอารมณ์ หรือบอกเรื่องราว การเต้นมักจะมีความสัมพันธ์โดยตรงในประวัติศาสตร์ศิลปะอื่น ๆ (เพลง จิตรกรรม ประติมากรรม ฯลฯ)ร่างกายสามารถดำเนินการดำเนินการเปิด ดัด ยืด หรือกระโดดทุกชนิด รวมพวกเขาตาม dynamics ที่หลากหลาย สามารถสร้างจำกัดจำนวนของการเคลื่อนไหวที่แตกต่างกัน ร่างกายไปยังสถานะของวัตถุ ใช้ในการแสดงอารมณ์ของนักเต้นผ่านการเคลื่อนไหว ศิลปะกลายเป็น ต้นแบบของร่างกาย"การเต้นเป็นการหยามที่สุดของศิลปะ เพลงและบทกวีที่ไหลในเวลา ศิลปะและสถาปัตยกรรมแบบพื้นที่ แต่เต้นรำอยู่ทั้ง ในพื้นที่และเวลา ก่อน entrusting อารมณ์ของเขาให้หิน กริยาให้คนเสียงใช้ร่างกายของเขาเองเพื่อจัดระเบียบพื้นที่ และคั่นด้วยเวลา "1ในนวนิยายที่เขียนโดยโจเซฟ Malègue บุญออกัสติหรือหลักอยู่ที่นี่ Henri งรีแบร์กซองมีส่วนร่วมในฉากที่ขีดเส้นใต้ว่านักปราชญ์ของสัญชาตญาณคิดว่า เต้นที่เกี่ยวข้องกับความงามลึกผู้หญิงคืออะไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

[ แก้ไข ] การปรับเปลี่ยนรหัสทั่วไป |

เต้นก็กระตุ้นให้กวีหลายและประติมากรเช่นสถานที่คาร์โบสำหรับ Opera ปารีส
เต้นรำเป็นศิลปะหรือความบันเทิงที่คุณสามารถ . เธอจะแสดงความคิดและอารมณ์หรือบอกเล่าเรื่องราว เต้นกว่าตรงอื่นๆในประวัติศาสตร์และศิลปะ ( ดนตรี , ภาพวาด ,ประติมากรรม ) ) ) ) ) ) )

สามารถรับรู้การกระทำต่างๆของร่างกายเช่นหมุนหรือกระโดด , ดัด , ยืด , แบบไดนามิกที่แตกต่างกันการรวมกันของการเคลื่อนไหวที่แตกต่างกันที่สามารถสร้างได้ไม่จำกัดจำนวนของ สภาพทางกายภาพของวัตถุที่ถูกใช้แสดงอารมณ์ศิลปะของการเคลื่อนไหวของนักเต้นและเป็นนายของร่างกาย . . . . . . .

" " " " " " การเต้นรำเป็นศิลปะแรกเกิดดนตรีและบทกวีที่ลดลงในเวลาที่แม่น้ำสไตล์ศิลปะและการสร้างพื้นที่ของอาคาร แต่การฝึกเต้นอยู่ในพื้นที่และเวลา ความไว้วางใจในอารมณ์ของตนเองบนหินและกริยาที่เขาเป็นผู้ชายจะใช้ร่างกายของคุณเองเพื่อจัดระเบียบพื้นที่และเวลานาฬิกา . . . . . . . . . . . .

ในนวนิยายของโจเซฟมัล gue ออกัสตินหรือเป็นเจ้านายที่นี่เบิร์กสันมีส่วนร่วมในฉากที่เน้นใช้งานง่ายเป็นสิ่งที่นักปรัชญาคิดว่าการเต้นแล้วมันเกี่ยวกับความลึกของความงามหญิง